Ik weet momenteel niet zo goed of nou het begin van zo’n afvaltraject een uitdaging moeilijk is of het langere termijn-gedeelte: het echte volhouden aan je nieuwe gewoontes. Gerrit noemt het traject bewust een marathon en geen sprint. Tja.. ik vind sprintjes trekken veel leuker. Je hebt mega snel resultaat en je krijgt snel het goed-gevoel. Is dat ook op de langere termijn het geval? Nah, vaak niet. Op die manier leer je namelijk niet je gewoontes en gedachtegang aan te passen, maar gewoon even door te bikkelen tot je er bent, wat eigenlijk het makkelijke gedeelte is.

Het begin is lastig. Je moet nog wennen aan alle nieuwe dingen. Momenten waarop je op de bank zit met een boek, een kat en een kopje thee en denkt: ‘een koekje of een lekkere truffelkruidnootje zou wel heel erg lekker zijn nu’. Het reconditioneren van je denken, man, dat is kak. Echt honger heb je niet, want je mag oprecht veel eten. Voedsel dat echt lekker is en vult, maar het toch niet haalt bij het lekkere van een slagroomsoesje of die f*cking oliebollenkraam, waar je gek genoeg nooit kwam, maar nu echt heen moet.

Iets lekkers mag gewoon he, je mag gewoon je leven blijven leven. De gedachte dat je dit moet zien als afkicken kwam laatst bij mij naar boven. Het stoppen met het gebruik van suiker is denk ik vergelijkbaar met stoppen met bijvoorbeeld roken of het drinken van koffie. In het begin kan je bijna aan niets anders denken. Je voelt je onrustig en weet eigenlijk niet zo goed wat je met jezelf aan moet. Toch begin je na een paar dagen best momenten te hebben, dat je denkt: ja, zo is het oké, ik kan dit prima. Op langere termijn denk ik best dat je dan af-en-toe iets lekkers kan eten. Dit gezegd hebbende zijn ex-rokers vaak weer gaan roken, omdat 1 sigaretje toch geen kwaad kan. Hmm, dat geeft stof tot nadenken.

 Het gebruik van een app om je voedselinname in te zien is een goede manier om je bewust te worden van wat je binnenkrijgt. Er staan recepten al voorgesteld, rekening houdend met het aantal calorieën en nutriënten dat je binnen mag krijgen op een dag. Helaas heb ik in mijn geval heb ik ‘wat de boer niet kent, vreet ik niet’-kinderen. Die hebben dus al een paar dagen geen fatsoenlijk avond gegeten, dus daarin moet ik weer terug naar het AGV-tje. Niets mis met een bord vol wortels.

Even voor de leuk: ik heb Mike gisteren zelfs zo ver gekregen dat hij vegetarisch gehakt heeft gegeten, en hij vond het nog best lekker ook. Ik quote: ‘het verbaast me nog hoeveel smaak eraan zit’. Hatsa, weer een wereldwonder erbij!

Dus al met al: het gaat best, maar zonder echt zichtbare resultaten zoals die broek die weer dichtgaat, is het lastig om altijd maar te visualiseren waar je het voor doet. Daarentegen zou het erger zijn als je helemaal niet de stap had gezet naar, zoals Gerrit het zegt, de stap naar de rest van je leven.

Wie mij kent, weet dat ik een alles-of-niets-persoon ben. Dat vertaalt zich in de categorie gezondheid en gewicht voornamelijk in of: sporten en gezond eten; suiker is de duivel, of in: fucking yolo, ik ben getrouwd, mijn man vindt mij prachtig en ik eet gewoon alle koekjes leeg. Gedachtengang: want straks wil ik er eentje en dan heeft iemand anders ze opgegeten en dan kan het niet meer (hoezo ocd). 

Ik heb het echt geprobeerd om het zelf op orde te krijgen. Dat is mij al vaker gelukt, maar ik blijf denken: morgen ga ik echt opnieuw beginnen. Vol goede moed het helemaal in je hoofd zien. Het oude eetschema weer eens op te duiken, alles in huis te halen om weer te kunnen beginnen, om het vervolgens niet eens een dag vol te houden.

Reken daarbij dat ik door mijn operatie ook echt amper heb kunnen bewegen. Zelfs nu, na bijna zes weken, ben ik echt nog maar een fractie van wat ik was qua energie. Plus het alles opeten wat los en vast zit, maakt dat ik dik ben geworden. Ik bedoel dik als in: mijn broeken gaan nog wel dicht als ik heel erg mijn best doe, maar zitten gaat niet meer. Dat doet gewoon zeer. 

Er moet iets gebeuren. 

Ik kwam op Facebook een paar keer een oproep tegen van sportschool Theo Komen. Het ‘slank je well’-programma is een compleet van a tot z-hulpmiddel om af te vallen. Je moet zelf het leeuwendeel van het werk doen: het sporten. Zij begeleiden je, voorzien je van een eetschema (gaat via een app) en zijn eigenlijk je steunpunt. Je mag onbeperkt fitnessen en meedoen met iedere groepsles die je maar wil. Er zijn zelfs speciale lessen voor de dames die meedoen met het traject.

“Honger lijden hoeft bij ons niet”, zei Gerrit. Fijn, want ik word echt een little bitch when I’m hungry. Na een uur van zijn tijd opgeofferd te hebben om mij zijn visie (iets met een driehoek) uit te leggen, wist ik eigenlijk al dat ik mee wilde doen. Ik had het zelf al meerdere malen geprobeerd, vaak ook echt wel succesvol, maar zonder blijvende resultaten. Toch een kink in de kabel wat betreft denken en logica.

Gerrit gaf als voorbeeld: “Als jij langs de kant van de weg staat en je band is lek. Wat is dan het eerste wat je denkt?” Nou, bij mij is het allereerste: Mike bellen. Gerrit zegt: “Oké, maar je hebt dus op geen enkel moment gedacht: ik steek de andere banden ook lek, want deze is toch al naar de maan.” Uhm, nee, dat klinkt een beetje gek (koekoek). “Nou”, zegt Gerrit, “waarom denk je dat dan wel na een heel zak chips leeg te hebben gegeten? Deze is op, dus ik kan dat pak koekjes ook nog wel verorberen”. Ja, Gerrit, dat is een hele goede vraag.

Wat voor mij ook een dikke stok achter de deur is: ik heb samen met Gerrit een deal gesloten (klinkt gangster, hè). Eigenlijk is het gewoon een samenwerking. Via mijn verhalen ga ik een kijkje geven in het afvaltraject. Maar het lijkt mij duidelijk: ik geef mijn mening, met nadruk op mijn. Gerrit en ik hebben nadrukkelijk afgesproken dat ik mag schrijven en doen hoe ik het ervaar. Hij maakt zich daarover geen zorgen; hij staat zelf voor 1000% achter zijn (wetenschappelijk ondersteunde) methode Alleen ik moet wel zo eerlijk zijn om niet te zeggen: het programma werkt niet, wanneer ik met mijn luie aars op de bank zit en een pak koekjes naar binnen werk. Nee, dat is niet de afspraak. 

Dit is absoluut geen reclame. Als ik ieder verhaal moet gaan beginnen met #ad dan ben ik er wel gauw klaar mee denk ik, totaal ongeloofwaardig.

Ik vond het zelf al verschrikkelijk om #jaikbener neer te zetten in de Facebookgroep bij de vraag wie er aanwezig zou zijn bij het kick-offmoment. Laat staan om mezelf voor te stellen: hallo, ik ben Lianne en ik heb last van het ‘alles moet op’-syndroom.  Nee, bedankt, besloten groep of niet, ik blijf liever op de achtergrond. En toch denk ik wel dat heel veel mensen daar kracht en motivatie uit halen. Toch het: wat zullen ze denken als ik ermee stop of niet goed meedoe met de sportlessen. Oh, Truus zegt dat ik even door de zure appel heen moet bijten. Nou, de meid heeft gelijk. Let’s go! 

Ik trek me al bijzonder weinig aan van wat anderen zeggen wanneer ik iets niet meer wil. Ik denk dat ik die zure appel naar Truus’ hoofd zou gooien, mikkend op haar tanden, zodat ze er zelf eens even lekker doorheen kan bijten.

Zonder gewelddadig te worden. Ik hoop oprecht dat het hele supportsysteem gaat werken. Niet zozeer van een Facebookgroep, maar wel van een coach die toch wel vertrouwen in je heeft dat je het gaat redden. Aan het einde van de dag is zijn of haar gezondheid prima in orde. Als ik eigenwijs ben, niet luister en het bijltje erbij neergooi, heb ik alleen mijzelf daarmee. Hmm, wijze les. Het programma werkt nu al en ik moet nog beginnen. 

Hoe deze situatie nog erger kan? Door deze stap niet te durven nemen en niet toe te durven geven dat je hulp nodig hebt. Dat is namelijk geen schande. 

— Slank je well, een traject van 6 maanden. Begin gewicht: 79,95 kg. Het doel: 68 kg. Sporten kan pas wanneer ik op controle ben geweest bij de gynaecoloog, maar het voedseltraject (?) begint aankomende vrijdag al!–

Van nature ben ik een heel tegenstrijdig persoon. Zonder mijn ritme en regelmaat ben ik echt nergens, maar tegelijkertijd ben ik altijd op zoek naar het volgende grote iets. Vermoeiend om met iemand die zo is samen te leven, maar geloof mij, ook vermoeiend om zo te zijn.

Persoonlijk denk ik niet dat het komt omdat ik ontevreden ben of alleen maar meer en meer wil. Ik weet dondersgoed te waarderen wat ik heb. Maar toch moet er dan weer iets anders. Misschien komt het wel omdat “het leven” ook continu verandert en ik (gevoelig als ik voor veranderingen ben) mij daarop probeer aan te passen. Of het komt door heel iets anders, of ik ben gewoon wie ik ben. Dat kan natuurlijk ook, niet alles is een psychologisch spelletje (of toch wel).

Bovenstaande heeft dan ook te maken met een grote keuze die ik onlangs heb gemaakt. Ik heb besloten om te stoppen als journalist/verslaggever. Voor velen die ik dat al verteld heb, komt die mededeling als een verrassing. “Je vindt het schrijven zo leuk”, “oh, ik dacht echt dat je wel op je plek zat daar”. Dat is natuurlijk de magie van heel erg hopen dat iets bij je past.

#dreamjob kwam dan ook niet van het nieuws en het nieuws vergaren. Toen ik vorig jaar hoorde dat ik bij de streekomroep mocht komen werken, dacht ik twee dingen: ik krijg betaald om te schrijven en het betaalt ook nog eens ontzettend goed. Een unicum voor iemand die niet heel veel verder komt dan minimumloon door alleen een middelbareschooldiploma op zak te hebben.

In het schrijven zit dan ook de droom. Ik hou van schrijven, ik hou van woorden, ik hou van de taal en verschillende manieren van schrijven en uit te drukken wat je voelt of over wil brengen. De media zelf, het nieuws en de continuïteit daarvan is niets voor mij. Het past niet bij mijn drang naar regelmaat en nog belangrijker: het past niet bij de regelmaat van mijn gezin.

Het is ongelofelijk moeilijk om die keuze te maken. Een deel van het werk is waar je hart ligt. Iedere baan heeft onderdelen waar je tegen opziet. Iedere werkomgeving kan bij tijden onveilig of niet leuk zijn. Ieder team heeft iemand er tussen zitten die je niet helemaal vertrouwt of mee om kan gaan.

Nog niet gesproken over het geld. Ik moet toch wel toegeven dat ik een ruim inkomen heel comfortabel vind. Geloof me, ik wil heel graag het type zijn dat op de centjes let, allerlei aanbiedingen in huis haalt en goedkope uitjes doet met de kinderen. De waarheid is alleen dat ik graag spontaan iets wil kunnen kopen. In de winkel boodschappen kunnen doen zonder de bedragen bij elkaar op te tellen. Die tijd heb ik gehad en wil ik nooit meer terug.

Toch heb ik de keuze gemaakt om trouw te blijven aan mezelf en wat ik wil in dit leven. Ik ben ervan overtuigd dat alles loopt zoals het moet lopen. Het kan natuurlijk altijd erger: je zal maar iedere dag naar je werk moeten en het verschrikkelijk vinden. Iedere ochtend wakker worden en het eerste wat je denkt is: kut.. ik moet weer. Dat is pas erg.

Toen ik zwanger was van Mara, hebben Mike en ik destijds zeker wel drie kwartier in de Kwantum gestaan, omdat ik geen keuze kon maken voor het behang bij de trap. Na veel trammelant en dreigende woorden van Mike dat hij dan wel wat uit zou kiezen, heb ik gekozen voor, daar kwam ik later achter, hetzelfde behang als wat achter de bar hangt in de plaatselijke kroeg. Lekker origineel dus.

De moeilijkheid met keuzes maken is de uitkomst. Je denkt na over je opties. Je gaat af op wat je hoofd of je hart zegt en maakt een keuze. Zekerheid heb je nooit en vaak kan je keuzes, eenmaal doorgezet, ook niet meer terugdraaien. Hoe moet je nou weten dat je de juiste keuze maakt?

Stel: je gaat verhuizen naar een prachtig huis, maar je komt erachter dat de buurman of de buurvrouw een schreeuwer is of tot tien uur in de avond harde muziek draait. Zulke invloeden van buitenaf kunnen je ook laten twijfelen aan de keuzes die je maakt. Het geijkte: had ik dit van tevoren geweten, dan had ik het nooit gedaan. Hypothetisch gezien dan, hé; wij hebben gelukkig fijne buren.

Natuurlijk zit er verschil in tussen levensveranderende keuzes zoals het wisselen van baan of verhuizen, maar ik vind de keuze van een kleur op de muur eerlijk gezegd net zo stressvol. Ik weet dat als het niet goed is, Mike echt niet blij gaat zijn als hij het weer over moet gaan schilderen (misschien heeft hij daarin wel een punt).

Dat in gedachten hebbende maakt keuzes maken in mijn ogen, onmogelijk moeilijk. Emotioneel en gevoelig als ik vaak (altijd) ben, schieten mijn voorkeuren alle kanten op. Eigenlijk rust ik niet (heel dramatisch) tot ik een middenweg heb gevonden waar ik vrede mee heb en met een gerust gevoel kan zeggen; ja, dit is het. Kortom: tot ik mijn zin krijg.

Even filosoferen: spijt van keuzes die je hebt gemaakt vind ik lastig. Ja, ik had heel graag dingen anders willen doen in mijn leven, maar als ik ze niet op die manier had gedaan, dan was ik nooit geweest waar ik nu ben. In hoeverre kan ik spijt hebben van mijn gezin? Niet natuurlijk. Op een bepaald punt in mijn leven was het hebben van wat ik nu heb, een echt gezin met liefde, respect en familie om voor te zorgen, mijn grootste wens.

Misschien zit keuzes maken daar wel in. Wat je op dat precieze moment het liefste wil of wat het beste is voor jezelf en je gezin. Dat zoiets verschuift door de jaren heen is niet meer dan logisch. Je verlangen, genoegens en meningen veranderen, als het goed is, met je mee.

Het kan uiteraard altijd erger. Keuzes kunnen ook voor je gemaakt worden die je dan maar gewoon moet accepteren. Dan is zelf moeten kiezen eigenlijk een luxe.

Al dagenlang ben ik obsessief in afwachting van de uitslag van het pathologisch onderzoek. Dat kan je zelf namelijk inzien in de ziekenhuisomgeving, nog voordat je überhaupt een arts gesproken hebt. 

Dat kan handig zijn, maar natuurlijk ook best een gok. Je weet van tevoren nooit wat er precies uitkomt. Eigenwijs als ik ben, trek ik mij hier natuurlijk niets van aan.

De hele uitslag staat logischerwijs in medische termen. Hier en daar haal je er wel iets bekends uit, maar over het algemeen snap je er geen moer van. Dus natuurlijk vraag je ChatGPT om het te vertalen naar normaal Nederlands. 

Die zegt, kort samengevat: wat goed, Lianne. Ze hebben, op een onschuldig vleesboompje na, verder niets gevonden. Hartstikke goed nieuws. 

Goed nieuws.. Zo voelt het niet. Het enige wat ik voel is een soort wanhoop dat alles voor niets geweest is. Begrijp me niet verkeerd; ik snap heel goed dat je niet alles van tevoren kan weten en dat we juist daarom de keuze hebben gemaakt om het hele kippenhok eruit te halen, voor het geval dat, maar dus toch voor niets. 

Een baby kwam er toch niet meer. Mike zingt een toontje hoger of lager, net hoe je het bekijkt, door de vasectomie van vorig jaar. Alleen was dat proces nog omkeerbaar. Het kost wel een flinke duit om de draadjes weer aan elkaar te solderen en je moet het wederzijds willen, maar dan had je wel een redelijk hoge slagingskans. Nu kan het definitief nooit meer en nogmaals: voor mijn gevoel voor niets. 

Ik heb niet snel medelijden met mezelf over de dingen die me overkomen. Zoals ik altijd zeg: het kan altijd erger, maar ik had het nu toch wel even te kwaad. Ik ben een stuk van mezelf kwijt en zo voelt het ook echt. Ik ben even niet compleet. Ik wil geen orgaandonor zijn, omdat ik bang ben dat de Egyptenaren het bij het juiste einde hadden en je al je organen nodig hebt om te bewijzen dat je een degelijk mens bent geweest. (Vooral je hersenen met een haaknaald door je neus hebben vroeger indruk gemaakt).

Natuurlijk, hè, ik ga dit met de tijd allemaal vergeten en het zal lijken of dit allemaal niet gebeurd is, maar voor nu is een gunstige uitslag niet wat ik wilde. Ik had gewild dat het niet voor niets geweest was. Als je zoiets preventief ondergaat, dan wil je eigenlijk horen: nou mevrouw de Wit, dit was een hele goede keuze, want we vonden hier en daar echt nog wel plekjes. Dan was het de ellende van het herstellen (valt echt tegen) en het niet mezelf voelen waard geweest. 

Kan het altijd nog erger? Ja, uiteraard. Het had door mijn hele lichaam kunnen zitten en dat had me meer gekost dan verloren dromen en een incompleet gevoel, maar op dit moment voelt dit erg genoeg. 

Dat ik dingen vaak te licht inschat, is echt een onwelkome eigenschap. Hard leers noemt mijn moeder het ook wel. Nu had ik de operatie echt niet gezien als appeltje-eitje, maar jemig, wat is dat een hel zeg. Van alles vooraf, zoals het nuchter blijven; bang zijn dat je toch automatisch iets eetbaars in je mond stopt. De voorbereiding op de operatiekamer tot het wakker worden gemaakt en pijn hebben. Nee, ik kan niet zeggen dat het een leuke ‘het viel me alles mee’-ervaring is geweest.

Wat ik dan wel verwacht had, weet ik ook niet precies. Misschien wilde ik er ook niet op voorhand te veel over nadenken. Je ligt op zo’n tafel te wachten tot de operatie gaat beginnen. De dokter spreekt alles nog een keertje met je door en ondertussen kijken al die operatiemeisjes je zo eng aan. Dat viel me de vorige keer dat ik een lisexicie kreeg ook al op. Totaal geen humor waarderend, Iedereen weet dat awkward grapjes het grappigst zijn. Ze keken een beetje bangig zelfs? Misschien ook niet gek als zij precies weten wat er gaat gebeuren nu ik er zo over nadenk.

Maar oké. Je ligt daar en je probeert niet na te denken over wat er zo meteen gaat gebeuren. Je weet dat je zo meteen buiten bewustzijn raakt en dat ze van alles met je gaan doen wat je straks niet meer weet (gelukkig maar). Die stommebeen steunen worden al erin gezet en de gedachte dat jij straks met je benen wijd in vol ornaat met scharen, tangen, klemmen en messen van binnen in je hoehah onder handen wordt genomen, dat beeld, breekt je spirit op dat moment toch wel een beetje. Tot dusver niet te veel erover nadenken: mislukt.

Het hele wakker worden is niet zo bijzonder. Je slobbert een ijsje naar binnen, luistert hoe een vrouw weeën heeft en een ruggenprik krijgt. Medelijden voerde de boventoon op dat moment. Shotje ketamine maakt je lekker woozie en je wordt op het gemak teruggereden naar de afdeling. Gynaecologie lag vol, dus ik mocht tussen de “gewone” patiënten liggen.

In het gezelschap van een katheter en een buurvrouw die haar plassen deed op een po stoel, lag ik, met de gordijnen dicht, te vechten tegen de misselijkheid. “Ja, de misselijkheid komt zo ineens opzetten”. Gatverdamme, ik heb al een hekel aan spugen als ik te veel heb gedronken, laat staan als ik broodnuchter ben. Trots op mezelf, ik heb niet gespuugd. Stug alles blijven wegslikken is het trucje.

Fast forward: dag vier na de operatie en ik denk oprecht dat dit mijn dinsdag-dopamine-dip-dag is. De baarmoeder, mijn baarmoeder, ligt nu ergens in een laboratorium, klaar om in plakjes gesneden te worden om te kunnen bekijken onder de microscoop.

Krijgt iemand het wel eens mee naar huis wat ze weggehaald hebben? Net als een verstandskies in een zakje? “Alstublieft, mevrouw de Wit, uw baarmoeder. Vergeet u niet iedere twee weken het sterke water te verversen”, geen idee of dat moet, het is natuurlijk geen vissenkom. “Oh mevrouw de Wit, we sturen uw eileiders na met de post. Die kunt u met een week verwachten”.

Wordt dan dat deel van jou gewoon weggegooid in de groene afvalbak van het ziekenhuis? Het is wel van mij. Of tenminste, dat was het. Het is wel het huisje waar mijn kindjes ingegroeid zijn. Dat ligt nu in plakjes op iemands bureau.

Maar goed, het kan altijd erger. Er zijn vast culturen waar het, net als de moederkoek, opgegeten wordt voor de eeuwige jeugd of het eeuwige leven. Of het wordt aan jonge maagden gegeven voor extra vruchtbaarheid. Oké, mijn fantasie gaat op de loop. Tijd voor een dutje.

Iedere vrouw boven de dertig herkent de brief van het bevolkingsonderzoek wel. Bovenop het feit dat je nu echt dertig jaar bent geworden, word je door de brief er nog eens even aan herinnerd hoe de zaken ervoor staan.

Nieuwsgierig geworden? klik hier!