Al dagenlang ben ik obsessief in afwachting van de uitslag van het pathologisch onderzoek. Dat kan je zelf namelijk inzien in de ziekenhuisomgeving, nog voordat je überhaupt een arts gesproken hebt.
Dat kan handig zijn, maar natuurlijk ook best een gok. Je weet van tevoren nooit wat er precies uitkomt. Eigenwijs als ik ben, trek ik mij hier natuurlijk niets van aan.
De hele uitslag staat logischerwijs in medische termen. Hier en daar haal je er wel iets bekends uit, maar over het algemeen snap je er geen moer van. Dus natuurlijk vraag je ChatGPT om het te vertalen naar normaal Nederlands.
Die zegt, kort samengevat: wat goed, Lianne. Ze hebben, op een onschuldig vleesboompje na, verder niets gevonden. Hartstikke goed nieuws.
Goed nieuws.. Zo voelt het niet. Het enige wat ik voel is een soort wanhoop dat alles voor niets geweest is. Begrijp me niet verkeerd; ik snap heel goed dat je niet alles van tevoren kan weten en dat we juist daarom de keuze hebben gemaakt om het hele kippenhok eruit te halen, voor het geval dat, maar dus toch voor niets.
Een baby kwam er toch niet meer. Mike zingt een toontje hoger of lager, net hoe je het bekijkt, door de vasectomie van vorig jaar. Alleen was dat proces nog omkeerbaar. Het kost wel een flinke duit om de draadjes weer aan elkaar te solderen en je moet het wederzijds willen, maar dan had je wel een redelijk hoge slagingskans. Nu kan het definitief nooit meer en nogmaals: voor mijn gevoel voor niets.
Ik heb niet snel medelijden met mezelf over de dingen die me overkomen. Zoals ik altijd zeg: het kan altijd erger, maar ik had het nu toch wel even te kwaad. Ik ben een stuk van mezelf kwijt en zo voelt het ook echt. Ik ben even niet compleet. Ik wil geen orgaandonor zijn, omdat ik bang ben dat de Egyptenaren het bij het juiste einde hadden en je al je organen nodig hebt om te bewijzen dat je een degelijk mens bent geweest. (Vooral je hersenen met een haaknaald door je neus hebben vroeger indruk gemaakt).
Natuurlijk, hè, ik ga dit met de tijd allemaal vergeten en het zal lijken of dit allemaal niet gebeurd is, maar voor nu is een gunstige uitslag niet wat ik wilde. Ik had gewild dat het niet voor niets geweest was. Als je zoiets preventief ondergaat, dan wil je eigenlijk horen: nou mevrouw de Wit, dit was een hele goede keuze, want we vonden hier en daar echt nog wel plekjes. Dan was het de ellende van het herstellen (valt echt tegen) en het niet mezelf voelen waard geweest.
Kan het altijd nog erger? Ja, uiteraard. Het had door mijn hele lichaam kunnen zitten en dat had me meer gekost dan verloren dromen en een incompleet gevoel, maar op dit moment voelt dit erg genoeg.
Geef een reactie