Toen ik zwanger was van Mara, hebben Mike en ik destijds zeker wel drie kwartier in de Kwantum gestaan, omdat ik geen keuze kon maken voor het behang bij de trap. Na veel trammelant en dreigende woorden van Mike dat hij dan wel wat uit zou kiezen, heb ik gekozen voor, daar kwam ik later achter, hetzelfde behang als wat achter de bar hangt in de plaatselijke kroeg. Lekker origineel dus.
De moeilijkheid met keuzes maken is de uitkomst. Je denkt na over je opties. Je gaat af op wat je hoofd of je hart zegt en maakt een keuze. Zekerheid heb je nooit en vaak kan je keuzes, eenmaal doorgezet, ook niet meer terugdraaien. Hoe moet je nou weten dat je de juiste keuze maakt?
Stel: je gaat verhuizen naar een prachtig huis, maar je komt erachter dat de buurman of de buurvrouw een schreeuwer is of tot tien uur in de avond harde muziek draait. Zulke invloeden van buitenaf kunnen je ook laten twijfelen aan de keuzes die je maakt. Het geijkte: had ik dit van tevoren geweten, dan had ik het nooit gedaan. Hypothetisch gezien dan, hé; wij hebben gelukkig fijne buren.
Natuurlijk zit er verschil in tussen levensveranderende keuzes zoals het wisselen van baan of verhuizen, maar ik vind de keuze van een kleur op de muur eerlijk gezegd net zo stressvol. Ik weet dat als het niet goed is, Mike echt niet blij gaat zijn als hij het weer over moet gaan schilderen (misschien heeft hij daarin wel een punt).
Dat in gedachten hebbende maakt keuzes maken in mijn ogen, onmogelijk moeilijk. Emotioneel en gevoelig als ik vaak (altijd) ben, schieten mijn voorkeuren alle kanten op. Eigenlijk rust ik niet (heel dramatisch) tot ik een middenweg heb gevonden waar ik vrede mee heb en met een gerust gevoel kan zeggen; ja, dit is het. Kortom: tot ik mijn zin krijg.
Even filosoferen: spijt van keuzes die je hebt gemaakt vind ik lastig. Ja, ik had heel graag dingen anders willen doen in mijn leven, maar als ik ze niet op die manier had gedaan, dan was ik nooit geweest waar ik nu ben. In hoeverre kan ik spijt hebben van mijn gezin? Niet natuurlijk. Op een bepaald punt in mijn leven was het hebben van wat ik nu heb, een echt gezin met liefde, respect en familie om voor te zorgen, mijn grootste wens.
Misschien zit keuzes maken daar wel in. Wat je op dat precieze moment het liefste wil of wat het beste is voor jezelf en je gezin. Dat zoiets verschuift door de jaren heen is niet meer dan logisch. Je verlangen, genoegens en meningen veranderen, als het goed is, met je mee.
Het kan uiteraard altijd erger. Keuzes kunnen ook voor je gemaakt worden die je dan maar gewoon moet accepteren. Dan is zelf moeten kiezen eigenlijk een luxe.
Geef een reactie