Het moment dat je voor de la met lekkere dingen staat en je tegen jezelf zegt (al dan wel of niet hardop): NEE, begint het toch wel te dagen dat je heel bijzonder bezig bent. Ooit heb ik het boek ‘The Easy Way to Stop Smoking’ van Alan Car gelezen, echt een aanrader voor iedereen, ongeacht of je wil stoppen met roken of niet. Hij heeft het over het monstertje in je hoofd waar je tegen vecht. Nou, mijn monster wil niet meer roken, maar die wil lekkere dingen.
Het grappige is nog dat ik me afvraag wie ik nou voor de gek hou. Ik heb namelijk zelfs even gedacht: oh, dan eet ik dat gewoon en dan zet ik het gewoon niet in de app. Een gedachtegang die misschien oké is voor iemand van twaalf jaar oud, maar niet als je een volwassen vrouw van 37 bent. De enige die ik daar namelijk mee heb, is mezelf.
Het is ook een soort troost hé, dat eten. Ik had vorige week echt een rot week. Veel onzekerheid en afwijzingen. Mike is naar Amerika deze week. De meiden waren mede daardoor onmogelijk c.q. alleen maar ruzie maken met elkaar. Niet mijn beste week, laten we het daarop houden. Hoe lekker is het dan als je in de avond eindelijk rustig, zonder geschreeuw, op de bank zit met iets lekkers? Met alle respect, een stomme paprika of komkommer troost niet, daar krijg je geen warme buik van.
Dan zit je te zitten. Je zit niet lekker. Die pepernoten blijven maar door je hoofd heen gaan. Over ongewenste, intrusieve gedachten gesproken. Tijdens dat gehele proces bedacht ik of ik overtuigde mezelf eigenlijk: weetje, als je een zware week hebt, mag je best wel wat comfortfood. Zoals Gerrit altijd zegt: “Van een slechte maaltijd word je niet dik en van een gezonde maaltijd val je niet af”.
Alleen komt daar bij mij de valkuil. Wanneer heb je het echt nodig? Ik ben nogal goed in dat overtuigen, namelijk. Ik zou mezelf nog zover krijgen om in de kerstman te geloven. De Yolo-spreuk: “Er is altijd reden voor taart” is echt van toepassing in dat ogenblik. Hoera, ik ben opgestaan vanmorgen. Hoera, ik heb alle was weggewerkt vandaag. Hoera, ik heb niet tegen de kinderen geschreeuwd vandaag. Ja, zo kan ik er nog wel 100 bedenken.
Het positieve eraan is natuurlijk wel dat iedere keer dat je nee zegt tegen het lekkers, je hebt gewonnen. Iedere keer dat je het niet doet, is een keer minder dan wanneer je het wel doet (duhh).
Kleine tussenstand: afgelopen maandag woog ik 67,2 kg = -3,7 kg. Volgens Gerrit gaat het eerste stukje altijd het hardst: “Je verliest in het begin vaak wat extra vocht, onder andere doordat je glycogeenvoorraad verandert” en dat blijkt!
Geef een reactie