Van nature ben ik een heel tegenstrijdig persoon. Zonder mijn ritme en regelmaat ben ik echt nergens, maar tegelijkertijd ben ik altijd op zoek naar het volgende grote iets. Vermoeiend om met iemand die zo is samen te leven, maar geloof mij, ook vermoeiend om zo te zijn.
Persoonlijk denk ik niet dat het komt omdat ik ontevreden ben of alleen maar meer en meer wil. Ik weet dondersgoed te waarderen wat ik heb. Maar toch moet er dan weer iets anders. Misschien komt het wel omdat “het leven” ook continu verandert en ik (gevoelig als ik voor veranderingen ben) mij daarop probeer aan te passen. Of het komt door heel iets anders, of ik ben gewoon wie ik ben. Dat kan natuurlijk ook, niet alles is een psychologisch spelletje (of toch wel).
Bovenstaande heeft dan ook te maken met een grote keuze die ik onlangs heb gemaakt. Ik heb besloten om te stoppen als journalist/verslaggever. Voor velen die ik dat al verteld heb, komt die mededeling als een verrassing. “Je vindt het schrijven zo leuk”, “oh, ik dacht echt dat je wel op je plek zat daar”. Dat is natuurlijk de magie van heel erg hopen dat iets bij je past.
#dreamjob kwam dan ook niet van het nieuws en het nieuws vergaren. Toen ik vorig jaar hoorde dat ik bij de streekomroep mocht komen werken, dacht ik twee dingen: ik krijg betaald om te schrijven en het betaalt ook nog eens ontzettend goed. Een unicum voor iemand die niet heel veel verder komt dan minimumloon door alleen een middelbareschooldiploma op zak te hebben.
In het schrijven zit dan ook de droom. Ik hou van schrijven, ik hou van woorden, ik hou van de taal en verschillende manieren van schrijven en uit te drukken wat je voelt of over wil brengen. De media zelf, het nieuws en de continuïteit daarvan is niets voor mij. Het past niet bij mijn drang naar regelmaat en nog belangrijker: het past niet bij de regelmaat van mijn gezin.
Het is ongelofelijk moeilijk om die keuze te maken. Een deel van het werk is waar je hart ligt. Iedere baan heeft onderdelen waar je tegen opziet. Iedere werkomgeving kan bij tijden onveilig of niet leuk zijn. Ieder team heeft iemand er tussen zitten die je niet helemaal vertrouwt of mee om kan gaan.
Nog niet gesproken over het geld. Ik moet toch wel toegeven dat ik een ruim inkomen heel comfortabel vind. Geloof me, ik wil heel graag het type zijn dat op de centjes let, allerlei aanbiedingen in huis haalt en goedkope uitjes doet met de kinderen. De waarheid is alleen dat ik graag spontaan iets wil kunnen kopen. In de winkel boodschappen kunnen doen zonder de bedragen bij elkaar op te tellen. Die tijd heb ik gehad en wil ik nooit meer terug.
Toch heb ik de keuze gemaakt om trouw te blijven aan mezelf en wat ik wil in dit leven. Ik ben ervan overtuigd dat alles loopt zoals het moet lopen. Het kan natuurlijk altijd erger: je zal maar iedere dag naar je werk moeten en het verschrikkelijk vinden. Iedere ochtend wakker worden en het eerste wat je denkt is: kut.. ik moet weer. Dat is pas erg.
Geef een reactie