Wie mij kent, weet dat ik een alles-of-niets-persoon ben. Dat vertaalt zich in de categorie gezondheid en gewicht voornamelijk in of: sporten en gezond eten; suiker is de duivel, of in: fucking yolo, ik ben getrouwd, mijn man vindt mij prachtig en ik eet gewoon alle koekjes leeg. Gedachtengang: want straks wil ik er eentje en dan heeft iemand anders ze opgegeten en dan kan het niet meer (hoezo ocd).
Ik heb het echt geprobeerd om het zelf op orde te krijgen. Dat is mij al vaker gelukt, maar ik blijf denken: morgen ga ik echt opnieuw beginnen. Vol goede moed het helemaal in je hoofd zien. Het oude eetschema weer eens op te duiken, alles in huis te halen om weer te kunnen beginnen, om het vervolgens niet eens een dag vol te houden.
Reken daarbij dat ik door mijn operatie ook echt amper heb kunnen bewegen. Zelfs nu, na bijna zes weken, ben ik echt nog maar een fractie van wat ik was qua energie. Plus het alles opeten wat los en vast zit, maakt dat ik dik ben geworden. Ik bedoel dik als in: mijn broeken gaan nog wel dicht als ik heel erg mijn best doe, maar zitten gaat niet meer. Dat doet gewoon zeer.
Er moet iets gebeuren.
Ik kwam op Facebook een paar keer een oproep tegen van sportschool Theo Komen. Het ‘slank je well’-programma is een compleet van a tot z-hulpmiddel om af te vallen. Je moet zelf het leeuwendeel van het werk doen: het sporten. Zij begeleiden je, voorzien je van een eetschema (gaat via een app) en zijn eigenlijk je steunpunt. Je mag onbeperkt fitnessen en meedoen met iedere groepsles die je maar wil. Er zijn zelfs speciale lessen voor de dames die meedoen met het traject.
“Honger lijden hoeft bij ons niet”, zei Gerrit. Fijn, want ik word echt een little bitch when I’m hungry. Na een uur van zijn tijd opgeofferd te hebben om mij zijn visie (iets met een driehoek) uit te leggen, wist ik eigenlijk al dat ik mee wilde doen. Ik had het zelf al meerdere malen geprobeerd, vaak ook echt wel succesvol, maar zonder blijvende resultaten. Toch een kink in de kabel wat betreft denken en logica.
Gerrit gaf als voorbeeld: “Als jij langs de kant van de weg staat en je band is lek. Wat is dan het eerste wat je denkt?” Nou, bij mij is het allereerste: Mike bellen. Gerrit zegt: “Oké, maar je hebt dus op geen enkel moment gedacht: ik steek de andere banden ook lek, want deze is toch al naar de maan.” Uhm, nee, dat klinkt een beetje gek (koekoek). “Nou”, zegt Gerrit, “waarom denk je dat dan wel na een heel zak chips leeg te hebben gegeten? Deze is op, dus ik kan dat pak koekjes ook nog wel verorberen”. Ja, Gerrit, dat is een hele goede vraag.
Wat voor mij ook een dikke stok achter de deur is: ik heb samen met Gerrit een deal gesloten (klinkt gangster, hè). Eigenlijk is het gewoon een samenwerking. Via mijn verhalen ga ik een kijkje geven in het afvaltraject. Maar het lijkt mij duidelijk: ik geef mijn mening, met nadruk op mijn. Gerrit en ik hebben nadrukkelijk afgesproken dat ik mag schrijven en doen hoe ik het ervaar. Hij maakt zich daarover geen zorgen; hij staat zelf voor 1000% achter zijn (wetenschappelijk ondersteunde) methode Alleen ik moet wel zo eerlijk zijn om niet te zeggen: het programma werkt niet, wanneer ik met mijn luie aars op de bank zit en een pak koekjes naar binnen werk. Nee, dat is niet de afspraak.
Dit is absoluut geen reclame. Als ik ieder verhaal moet gaan beginnen met #ad dan ben ik er wel gauw klaar mee denk ik, totaal ongeloofwaardig.
Ik vond het zelf al verschrikkelijk om #jaikbener neer te zetten in de Facebookgroep bij de vraag wie er aanwezig zou zijn bij het kick-offmoment. Laat staan om mezelf voor te stellen: hallo, ik ben Lianne en ik heb last van het ‘alles moet op’-syndroom. Nee, bedankt, besloten groep of niet, ik blijf liever op de achtergrond. En toch denk ik wel dat heel veel mensen daar kracht en motivatie uit halen. Toch het: wat zullen ze denken als ik ermee stop of niet goed meedoe met de sportlessen. Oh, Truus zegt dat ik even door de zure appel heen moet bijten. Nou, de meid heeft gelijk. Let’s go!
Ik trek me al bijzonder weinig aan van wat anderen zeggen wanneer ik iets niet meer wil. Ik denk dat ik die zure appel naar Truus’ hoofd zou gooien, mikkend op haar tanden, zodat ze er zelf eens even lekker doorheen kan bijten.
Zonder gewelddadig te worden. Ik hoop oprecht dat het hele supportsysteem gaat werken. Niet zozeer van een Facebookgroep, maar wel van een coach die toch wel vertrouwen in je heeft dat je het gaat redden. Aan het einde van de dag is zijn of haar gezondheid prima in orde. Als ik eigenwijs ben, niet luister en het bijltje erbij neergooi, heb ik alleen mijzelf daarmee. Hmm, wijze les. Het programma werkt nu al en ik moet nog beginnen.
Hoe deze situatie nog erger kan? Door deze stap niet te durven nemen en niet toe te durven geven dat je hulp nodig hebt. Dat is namelijk geen schande.
— Slank je well, een traject van 6 maanden. Begin gewicht: 79,95 kg. Het doel: 68 kg. Sporten kan pas wanneer ik op controle ben geweest bij de gynaecoloog, maar het voedseltraject (?) begint aankomende vrijdag al!–
Geef een reactie