‘Het leed dat.. een baarmoederverwijdering heet’.

Iedere vrouw boven de dertig herkent de brief van het bevolkingsonderzoek wel. Bovenop het feit dat je nu echt dertig jaar bent geworden, word je door de brief er nog eens even aan herinnerd hoe de zaken ervoor staan.

Laat ik vooropstellen dat ik ontzettend (zacht uitgedrukt) blij ben dat die onderzoeken bestaan. Door zulke onderzoeken op jonge leeftijd te verrichten, al zouden ze naar mijn mening nog een tandje jonger gedaan mogen worden, zijn er met mij inclusief heel veel vrouwen door deze onderzoeken gered.

Het mooie eraan: mocht je het beschamend vinden om bij de dokter met je benen wijd te liggen (we’ve all been there) en dan voor het gemak even vergeten dat ze zo’n mooie lamp hebben met fluoriserend wit licht om de boel eens even goed te bekijken. Oké, ik dwaal af. Mocht je dat niet willen, dan is het mooie dat ze tegenwoordig ook de thuis-testen verschaffen. Aan de hand van een instructie zijn deze echt heel erg goed te doen. Het enige schaamtepuntje wat je kan hebben is het zakje in de brievenbus te deponeren, en laten ze de brievenbussen nou tegenwoordig alleen nog maar in winkels, zoals de Bruna, hebben staan.

Werk mee
Eerlijk en oprecht: werk mee aan die onderzoeken. Voor je het weet is het te laat en kost het je veel meer dan alleen je waardigheid.

Terug naar mijn huidige situatie. Volgens mij was het na de geboorte van Mara, dat is nu vijf jaar geleden, dat ik weer een uitstrijkje moest laten maken. Ik had wel genoeg van die vreemde handen aan mijn doos, dus ik dacht er mooi vanaf te komen met een zelftest. Helaas, mevrouw de Wit, u mag nog een keer een uitstrijkje laten maken bij de dokter, want u bent drager van het HPV virus. Fijn… oké.. ik ga wel.

Ernstige dysplasie
Dat HPV-virus, had ik gelezen, ruimt zichzelf binnen een jaar uit zichzelf op. Alleen had ik de pech dat mijn lichaam dat dus niet deed. De uitstrijkjes werden in die vijf jaar steeds minder oké, tot ik eindigde in een resultaat met ernstige dysplasie. De gynaecoloog, een hele aardige man, zei ook: “Nou mevrouw de Wit, het heeft wel lang aan gesudderd bij u, maar voor vrouwen zoals u zijn deze onderzoeken gemaakt.” Hele wijze en ware woorden. Hij had als dokter in Afrika gewerkt, waar hij vrouwen als patiënt had die dit niet overleefd hebben.

Het advies om de baarmoeder te verwijderen was geen moeilijke keuze. Ik vond het eigenlijk helemaal geen keuze. Ik ben moeder van drie kinderen en een echtgenote. Ik heb geen andere keus dan leven. Wanneer er ook maar iets is wat je kan doen om dat voort te zetten, dan doe je dat. Zo simpel is het.

Keuzes en mogelijkheden
Dat was de eerste reactie en ik ben het daar nog steeds mee eens. Alleen het besef wat zo’n verwijdering echt inhoudt, behalve het niet ziek worden, komt langzaamaan binnen. Na de operatie morgen kan ik nooit meer iemand helpen een kindje te krijgen. Een situatie die misschien helemaal niet aan de orde gaat zijn, maar de keuze en de mogelijkheid daartoe zijn weg.

Ik heb drie prachtige kinderen, mijn lust en mijn leven, die er ook niet zonder slag of stoot gekomen zijn. Ook als ik deze operatie niet zou hebben gehad, was er (helaas) ook geen kindje meer bijgekomen, maar die keuze en de mogelijkheid daartoe zijn weg.

Leeg huisje
Ik heb een stuk of wat zwangerschapstesten gedaan de afgelopen dagen. Bijna paniekerig zelfs; wat als het ‘huisje’ eruit gaat met een nieuwe bewoner erin. Ik zou het mezelf nooit vergeven en er zou ook geen enkele manier zijn om het weer terug te krijgen.

Dit bedoel ik totaal niet ongeëmancipeerd, maar: het primaire, oeroude doel van vrouwen is zichzelf voortplanten. Ons hele lijf, onze hele hormoonhuishouding is gemaakt op het krijgen van kinderen. Wij zijn op deze aarde om ons soort ‘de mens’ voort te zetten; dat is ons voorrecht. Na morgen kan ik daar niet meer aan voldoen. Ja, ik heb mezelf, succesvol mag ik wel zeggen, voortgeplant, maar dat neemt het gevoel niet weg van het minder vrouw zijn.

Altijd erger
Een vriendin herinnerde mij vandaag eraan dat er ook vrouwen zijn die dit moeten ondergaan zonder kinderen. Die zullen nooit de kans krijgen, als ze dat al willen, om zichzelf terug te zien in hun kindjes. Die in en in trieste gedachte houd ik in mijn hoofd. Het maakt mijn verdriet om de situatie er niet minder om, maar het verzacht wel een beetje; het kan namelijk altijd erger.